Bhutan
14.04.08, 04:40 AM
Önümde bir ölüm vardı, bir de yaşam; ben seni seçtim...
[Only Registered Users Can See Links]
Yalancı baharın koynunda saklı gözyaşlarınla ıslattın yağmursuz düşlerini; yüreğine sarılan yastığındı! Aslında en çok kırılan(dı) ... Anlamadın!
Benim ölümüm sanaydı! Kandırılışım, yıkılışım ve bilindik bir kalp üzre yaşanan sevgi yanılışlarım hep sanaydı... Uçurum kenarından süzülüşüm; hiçbir şeyi her şey(in) yapan umut yolculuğum... İnan hep sanaydı yitik düşler parkında ki ağlayışlarım...
Ağlamalar(ım)da saklı kalan o müthiş sır ve –lar... Yüzyıllar boyunca insanın içini masumiyetliğin süzgecinden geçirerek yaşama bağlayan o eşsiz duyguların adıyla hayal kuruşlarım hep sanaydı... Benim sevmelerim sanaydı!
Gün olur, geceye vurur(um) / kimi bedenler esiri olur ölümün... Ben (sende) sevmelere yeminlenmişken bedenime soru sorulmaz! Bunu bilirim : "ölümüm güler ve ben yine sana koşarım ..."
Benim ölümüm sanaydı! Son nefesimi verirken terleyişim; avuçlarımdan akan gözyaşlarım... Söylemiştim oysa artık yaşantımdaki hayallerim hep sanaydı...
(...seni seven bir ben varken / ve bunun için sevinmekteyken... Nasıl olur da mezar taşlarına ismimi yazdırmayı düşünebilirim, söyler misin nazlı sevgilim ?)
...ve artık ölüme yakınım; yaşayanlardan uzak bir durakta beklemekteyim. Hani yel değse yüzüme düşer ağlarım / olur da beklersen beni / yollarda yürüyen adımlardan sana koşarım / puslu iki söz için kendimden kaçar sana sığınırım...
.../ kaç kez yaşamdan vazgeçtim ve kaç kez yaşama döndüm, bilmiyorsun değil mi? Sevdim! Yüreğimde karabasanlar dolaşsa da seni bana kavuşturacak takvim yapraklarını bekledim... Hep bekledim; biliyordum! Gelecektin ve hiç gitmeyecektin... Çünkü benim yaşamam sanaydı; tıpkı ölümüm gibi... Her şeyim sanaydı, yanılmadım!
Gönlüme yağan sözlerin / vardı / varlığımdaydı... Karşı kıyıda ardından sallanan eski aşklardan kalma kefenden öte bir mendil; rengi masum işte! Gonca gül motifli; yıpranmış ama kokusu halen ilk günkü gibi... Aşk hani, yani sevmek işte böyle değil mi?
( bazen anlatmak ve anlayamamak; sonra anlatmaya kalkışmak ve yine anlatamamak...)
—benim doğuşum gibi, yaşamam ve ölümüm sana(ydı)... Artık hiçbir söze gerek duymuyorum. Biliyorum! Yazmak için harf olmak gerekiyor; seni sevmek için de ölüp tekrar dirilmek ( yani imkânsızı başarmak) gerekiyor...
" Benim ölümüm gülmeyi öğretti sana... "
Yazmaya ilk başladığım günkü kalem tıkırtılarını duyar gibi oldum; içime çektim nefes alış-verişlerini... Soluktu! En çok soğuktu / sana kalan bana kalandan farksızdı... Yaşamak işte şimdi ölmekti!
—benim ölümüm saygınlıktı! Sevdiğim için sevdiğime tekrar doğacaktım ki...
alıntıdır
[Only Registered Users Can See Links]
Yalancı baharın koynunda saklı gözyaşlarınla ıslattın yağmursuz düşlerini; yüreğine sarılan yastığındı! Aslında en çok kırılan(dı) ... Anlamadın!
Benim ölümüm sanaydı! Kandırılışım, yıkılışım ve bilindik bir kalp üzre yaşanan sevgi yanılışlarım hep sanaydı... Uçurum kenarından süzülüşüm; hiçbir şeyi her şey(in) yapan umut yolculuğum... İnan hep sanaydı yitik düşler parkında ki ağlayışlarım...
Ağlamalar(ım)da saklı kalan o müthiş sır ve –lar... Yüzyıllar boyunca insanın içini masumiyetliğin süzgecinden geçirerek yaşama bağlayan o eşsiz duyguların adıyla hayal kuruşlarım hep sanaydı... Benim sevmelerim sanaydı!
Gün olur, geceye vurur(um) / kimi bedenler esiri olur ölümün... Ben (sende) sevmelere yeminlenmişken bedenime soru sorulmaz! Bunu bilirim : "ölümüm güler ve ben yine sana koşarım ..."
Benim ölümüm sanaydı! Son nefesimi verirken terleyişim; avuçlarımdan akan gözyaşlarım... Söylemiştim oysa artık yaşantımdaki hayallerim hep sanaydı...
(...seni seven bir ben varken / ve bunun için sevinmekteyken... Nasıl olur da mezar taşlarına ismimi yazdırmayı düşünebilirim, söyler misin nazlı sevgilim ?)
...ve artık ölüme yakınım; yaşayanlardan uzak bir durakta beklemekteyim. Hani yel değse yüzüme düşer ağlarım / olur da beklersen beni / yollarda yürüyen adımlardan sana koşarım / puslu iki söz için kendimden kaçar sana sığınırım...
.../ kaç kez yaşamdan vazgeçtim ve kaç kez yaşama döndüm, bilmiyorsun değil mi? Sevdim! Yüreğimde karabasanlar dolaşsa da seni bana kavuşturacak takvim yapraklarını bekledim... Hep bekledim; biliyordum! Gelecektin ve hiç gitmeyecektin... Çünkü benim yaşamam sanaydı; tıpkı ölümüm gibi... Her şeyim sanaydı, yanılmadım!
Gönlüme yağan sözlerin / vardı / varlığımdaydı... Karşı kıyıda ardından sallanan eski aşklardan kalma kefenden öte bir mendil; rengi masum işte! Gonca gül motifli; yıpranmış ama kokusu halen ilk günkü gibi... Aşk hani, yani sevmek işte böyle değil mi?
( bazen anlatmak ve anlayamamak; sonra anlatmaya kalkışmak ve yine anlatamamak...)
—benim doğuşum gibi, yaşamam ve ölümüm sana(ydı)... Artık hiçbir söze gerek duymuyorum. Biliyorum! Yazmak için harf olmak gerekiyor; seni sevmek için de ölüp tekrar dirilmek ( yani imkânsızı başarmak) gerekiyor...
" Benim ölümüm gülmeyi öğretti sana... "
Yazmaya ilk başladığım günkü kalem tıkırtılarını duyar gibi oldum; içime çektim nefes alış-verişlerini... Soluktu! En çok soğuktu / sana kalan bana kalandan farksızdı... Yaşamak işte şimdi ölmekti!
—benim ölümüm saygınlıktı! Sevdiğim için sevdiğime tekrar doğacaktım ki...
alıntıdır