Papatya
27.10.08, 08:02 PM
Ana gibi yar Kâbe gibi diyar olmaz” derler. Analık kadar kutsal bir meslek var mıdır bilemiyorum. İnsan başı sıkışsa, başına ağrılar düşse, bir felaketle karşılaşacak olsa ağzından ilk çıkacak cümle “Aman Allah’ım!”olur ya da “Vay yandım Anam!” der. İnsanın sığınacağı ilk merci yüce yaratandır. Daha sonrada derdini paylaşıp derman bulmak ve de hep yanında hissetmek istediği anasıdır. İnsan en yakın dostundan çok şey saklayabilir ama anasıyla her şeyi ama her şeyi paylaşacak kadar yakın görür hatta onu kendinden görür.
Ana candır, ana kandır, ana vatandır, ana huzurdur, ana hayattır. Ana demek güç demektir, ana demek var olmak, ana demek mutluluk demektir, huzur demektir.
Dokuz ay karnında besler bebesini ana. Ak sütünü helal ettirmek kolay mıdır insanoğluna? Analık hakları hiçbir hakka benzemez. Sırtında defalarca Hacca götürsen yine de onun hakkını ödemek mümkün değildir.24 saat hizmetini görsen, hiçbir şeyini esirgemesen yine de az gelir onun hakkın ödemeye. Dünyada iyilikler, güzellikler, hoşluklar, mutluluklar kime yakışır desen tabi’i ki onadır.
Sevdiğin bir kız her an terk etmeye müsaittir seni ve biranda senin için yanıp tutuşurken “nankör” diye anılırsın. Bağlandığın bir eş yanlışlarını bulduğu anda her an başına kakmaya hazırdır. Amir memurdan memnun olmasa ertesi gün dilekçesini yazıp “İlgili makama!” diye göndermeyi düşünür. Öğretmen öğrencisinden memnun kalmasa anında “ne hali varsa görsün” der sınıfını değiştirir. Kardeş kardeşi üzse yataklarını ayrı sermeyi hiç göz ardı etmez, odalarını bile ayırırlar. Patron işçisinden memnun kalmasa ertesi gün postayı kor “güle güle sana” demekten çekinmez.
Haylaz bir evlat olsan, dünyayı dar etsen ona, aman vermesen ona, sürekli çektirsen annene yinede o asla bırakamaz seni. Herkesin attığı, uzaklaştırdığı “defol git!” dediği yerde “Evladım!” diyerek kollarına alacak bir ana vardır karşında yine. Herkes atsa da o tutar seni, herkes yıksa da seni o kaldırır, herkes kızsa da o sever seni, herkes vursa da sadece o kollar seni.
Asla reddetmeyen, üzülmenizi istemeyen, her daim yanınızda olmak isteyen, sizinle ağlayıp sizinle gülmek isteyen bir ana vardır yanımız da. Siz üzseniz de o sizin akşam yemeğinizi düşünür. Siz kovsanız da o sizin ne yaptığınızın, ne yediğinizin hayalini kurar. Siz kaçsanız da o sizin için türlü türlü iyilikler düşünür.
Bizler yetiştiğimiz çevrede, aldığımız terbiye gereği yaşına, başına bakmaksızın mektebine, medresesine, boyuna, huyuna bakmaksızın severiz analarımızı. Çünkü biz biliriz ki geceleri yorganımız düşse o yorganı örten anamızın elinden bizlere diken batmaz. Biz yine biliriz ki sofraya koyacak ekmek bulamasak anamızın hazırlayıp getirdiği ev yemeklerinden zehir değil şifa akar.
Ve yine biliriz ki bizim için ağlayan gözyaşı döken, rengi olmayan tek bir damla vardır oda anamızın gözyaşı. Saftır, berraktır, karşılıksız ve tertemizdir o gözlerden dökülen damlalar.
İşte böyle iki yüreği, ana ile evladın yüreğini buluşturan bir şiiri sizlerle paylaşmanın mutluluğunu yaşıyorum. Anneler günü birileri için yılda bir defadır ama bizim için her andır. Çünkü biz biliriz ki “Cennet anaların ayağı altındadır”.O cennet de yılda bir kez anayı hatırlamakla olmaz tabi’i ki.
BENİM ANAM
Elleriyle toprakları ellerdi,
Hepimizi höllüklere belerdi,
Dua edip her gün iyilik dilerdi,
Neler yapmadı ki o benim anam!
Yoksulluğa göğüs gerdi, bıkmadı,
Abdestin almadan ocak yakmadı,
Şafak ile kalktı geri yatmadı,
Ne yokluklar çekti o benim anam!
Hastalıklar çekti isyan etmedi,
Çok aç yattı kimselere demedi,
Hep ağladı hiçbir zaman gülmedi,
Ne çileler çekti o benim anam!
El kahrını çekti bazen dövüldü,
Dürüst idi çok zamanlar övüldü,
Yokluk vardı bazı yerden kovuldu,
Ne kahırlar çekti o benim anam!
Kafasına neler kordu sarardı,
Başı ağrır hiç durmadan ağlardı,
Yavrularım derdi kara bağlardı,
Ne ağrılar çekti o benim anam!
Karın tokluğuna kilim dokurdu,
Oda yoktu yattığı yer ahırdı,
Yağmur yağar sular seller akardı,
O kuru yerlerde çok yattı anam!
Düştü yataklara derdini buldu,
Önüne geleni yiyemez oldu,
Halını soranı duyamaz oldu,
Artık yataklarda o benim anam!
Garip Refik Mevlüde’nin oğluyum,
Bende anam gibi yürek dağlıyım,
İlbeyli yöresi eski köylüyüm,
Ne zorluklar çekti o köyde ANAM!.
Ana candır, ana kandır, ana vatandır, ana huzurdur, ana hayattır. Ana demek güç demektir, ana demek var olmak, ana demek mutluluk demektir, huzur demektir.
Dokuz ay karnında besler bebesini ana. Ak sütünü helal ettirmek kolay mıdır insanoğluna? Analık hakları hiçbir hakka benzemez. Sırtında defalarca Hacca götürsen yine de onun hakkını ödemek mümkün değildir.24 saat hizmetini görsen, hiçbir şeyini esirgemesen yine de az gelir onun hakkın ödemeye. Dünyada iyilikler, güzellikler, hoşluklar, mutluluklar kime yakışır desen tabi’i ki onadır.
Sevdiğin bir kız her an terk etmeye müsaittir seni ve biranda senin için yanıp tutuşurken “nankör” diye anılırsın. Bağlandığın bir eş yanlışlarını bulduğu anda her an başına kakmaya hazırdır. Amir memurdan memnun olmasa ertesi gün dilekçesini yazıp “İlgili makama!” diye göndermeyi düşünür. Öğretmen öğrencisinden memnun kalmasa anında “ne hali varsa görsün” der sınıfını değiştirir. Kardeş kardeşi üzse yataklarını ayrı sermeyi hiç göz ardı etmez, odalarını bile ayırırlar. Patron işçisinden memnun kalmasa ertesi gün postayı kor “güle güle sana” demekten çekinmez.
Haylaz bir evlat olsan, dünyayı dar etsen ona, aman vermesen ona, sürekli çektirsen annene yinede o asla bırakamaz seni. Herkesin attığı, uzaklaştırdığı “defol git!” dediği yerde “Evladım!” diyerek kollarına alacak bir ana vardır karşında yine. Herkes atsa da o tutar seni, herkes yıksa da seni o kaldırır, herkes kızsa da o sever seni, herkes vursa da sadece o kollar seni.
Asla reddetmeyen, üzülmenizi istemeyen, her daim yanınızda olmak isteyen, sizinle ağlayıp sizinle gülmek isteyen bir ana vardır yanımız da. Siz üzseniz de o sizin akşam yemeğinizi düşünür. Siz kovsanız da o sizin ne yaptığınızın, ne yediğinizin hayalini kurar. Siz kaçsanız da o sizin için türlü türlü iyilikler düşünür.
Bizler yetiştiğimiz çevrede, aldığımız terbiye gereği yaşına, başına bakmaksızın mektebine, medresesine, boyuna, huyuna bakmaksızın severiz analarımızı. Çünkü biz biliriz ki geceleri yorganımız düşse o yorganı örten anamızın elinden bizlere diken batmaz. Biz yine biliriz ki sofraya koyacak ekmek bulamasak anamızın hazırlayıp getirdiği ev yemeklerinden zehir değil şifa akar.
Ve yine biliriz ki bizim için ağlayan gözyaşı döken, rengi olmayan tek bir damla vardır oda anamızın gözyaşı. Saftır, berraktır, karşılıksız ve tertemizdir o gözlerden dökülen damlalar.
İşte böyle iki yüreği, ana ile evladın yüreğini buluşturan bir şiiri sizlerle paylaşmanın mutluluğunu yaşıyorum. Anneler günü birileri için yılda bir defadır ama bizim için her andır. Çünkü biz biliriz ki “Cennet anaların ayağı altındadır”.O cennet de yılda bir kez anayı hatırlamakla olmaz tabi’i ki.
BENİM ANAM
Elleriyle toprakları ellerdi,
Hepimizi höllüklere belerdi,
Dua edip her gün iyilik dilerdi,
Neler yapmadı ki o benim anam!
Yoksulluğa göğüs gerdi, bıkmadı,
Abdestin almadan ocak yakmadı,
Şafak ile kalktı geri yatmadı,
Ne yokluklar çekti o benim anam!
Hastalıklar çekti isyan etmedi,
Çok aç yattı kimselere demedi,
Hep ağladı hiçbir zaman gülmedi,
Ne çileler çekti o benim anam!
El kahrını çekti bazen dövüldü,
Dürüst idi çok zamanlar övüldü,
Yokluk vardı bazı yerden kovuldu,
Ne kahırlar çekti o benim anam!
Kafasına neler kordu sarardı,
Başı ağrır hiç durmadan ağlardı,
Yavrularım derdi kara bağlardı,
Ne ağrılar çekti o benim anam!
Karın tokluğuna kilim dokurdu,
Oda yoktu yattığı yer ahırdı,
Yağmur yağar sular seller akardı,
O kuru yerlerde çok yattı anam!
Düştü yataklara derdini buldu,
Önüne geleni yiyemez oldu,
Halını soranı duyamaz oldu,
Artık yataklarda o benim anam!
Garip Refik Mevlüde’nin oğluyum,
Bende anam gibi yürek dağlıyım,
İlbeyli yöresi eski köylüyüm,
Ne zorluklar çekti o köyde ANAM!.