Mutlu Son

[Deniz Gezmiş]

İki sevgili varmış hani insanın içini kıpır kıpır ettiren umut dolu
bir sevgiymiş onlarınki. Evlenmeyi düşünüyorlarmış. Derken bir gün
delikanlının yurt dışına gitme mecburiyeti doğmuş. Kız gözyaşları
içinde kalmış. Onsuz nasıl yaşayacağını bilemiyormuş. O zaman
delikanlı cebinden bir yüzük çıkartmış ve demiş ki 'Ben iki yıl sonra
döneceğim. Eğer döndüğüm güne kadar parmağından bu yüzüğü hiç
çıkartmazsan beni gerçekten sevdiğini anlayacağım ve hemen
evlenecegiz.' Genç kız çaresiz kabul etmiş. Çocuk gitmiş.

Kız yüzüğü hiç ama hiç çıkartmamış. Taa ki... Taa ki sevgilisini
karşılamaya gittiği güne kadar. O gün rıhtımda durmuş kendisine
nişanlısını getiren geminin kıyıya yanaşmasını izliyormuş heyecanla.
Birden güvertede delikanlıyı görmüş. Yüreği ağzına gelmiş. Sevinç
içinde kendisini göstermeye çalışmış.

Elini cebinden çıkartıp sallayayım derken "şııp" diye bir sesle
irkilmiş. Yüzük parmağından düşmüs, denizin derinliklerinde kaybolup
gitmiş! Ne yaptıysa, ne söylediyse delikanlıyı ikna edememiş. Çocuk
kızı terk etmiş. Zaman geçmiş.

Kız bir gün hep nişanlısıyla birlikte gittikleri balıkçıya uğramış.
Birde bakmış ki delikanlı orada! Hemen yanına yaklaşıp olanları
anlatmaya çalışmış. Delikanlı ilk başlarda biraz soğuk davrandıysa da
sonunda yelkenleri suya indirmiş. . Mutluluk yüzlerinde okunuyormuş adeta. Bu
olayın şerefine hemen yemek sipariş etmişler. Bir kaç dakika sonra bir
tabakta balıkları gelmiş. iştahla çatal bıçağa davranmışlar.

Balığı kestiklerinde içinden ne çıkmış dersiniz?

Yüzük dediniz değil mi?

Bilemediniz.

Kılçık!